نامه ی که قرار بود به "وُرزگان" فرستاده شود.

نامه ی که قرار بود به "وُرزگان" فرستاده شود.

می دانم، نمی دانی چه وضعیتِ دارم، طاقتم طاق شده و حتی توان سلام دادن ندارم، نمی دانی بی تو زیستن برایم مرگِ بیش نبوده است و چقدر عمرم برباد رفته است که اگر حتی دقیقه ی از یادِ تو غافل مانده باشم. حرفهایِ زیادِ برای گفتن دارم، می ترسم دردهایم ناگفته ماند و "نفس کشیدن را فراموش کنم".

حال من را اگر بپرسی، وضعیتِ پرستوهایی مهاجر را دارم. خودم اینجا، فکرم، هوسم و دلم آنجا پیشِ توست و خاطره ها، خوشی ها و غم هایی را که با هم سپری کردیم را مرود می کنم و جنان بغضم می گیرد که هی دلم از زندگی به سیر می آید و هر بار خواهش مرگ را می کنم. اینجا بی تو چنان غریبم که حتی مرگِ لعنتی هم سراغم را نمی گیرد و بی تو چنان بی حسم که اصلن فکر نمی کنم زنده باشم، فقط دارم نفس می کشم و حتی نفس کشیدنم هم تورا می خواهد و می خواهد با تو نفس بکشد.

ولی به هر حال نمی خواهم بیش تر از این رنجت دهم، اگر از دردهایم بگویم یک عمر هم بس نیست. ولی تو هم به زودترین وقت نامردی نکن، احوالت را برایم معلوم کن، که چه حال داری با روزگار و چطور می گذرد زندگی...؟؟!!

دوستت: ....

"از خانه تا مکتب"

"از خانه تا مکتب"

                                                                           

      روی بستر خوابم، خوابم نمی بُرد، به موبایلم که ساعتش طبق توصیه ی روانشناسان پنج دقیقه از زمان اصلی پیش بود نگاه کردم، ساعت فیکس 1:33:19  بامداد بود. با خودم خیال پردازی می کردم، اقسام از خیالپردازی، چیزی که در این خیالپردازی ها ذهنم را مشغول کرد، واقعات تکراری "از مکتب تا خانه" بود، می خواستم واقعات را که چندین سال هست برایم تکرار می شود، روی صفحه ی کاغذ خط خطی کنم. که بعضی قسمت های این واقعات را خودم هم پشت سر گذراندم و بعضی قسمت های دیگرش حکایت از دوران مکتب آنهایست، که مثل من روزی مکتب می رفتند.

     قصه از 11:30 نزدیک به چاشت آغاز می شود، وقتیکه داد و فریاد ها بلند می شود که تا من حمام می کنم، بوت هایم رنگ، یونیفورم مکتبم آماده و غذای لذیذ هم تیار باشد.

       باریدن آب از فواره و با صدای از ته دل آواز خواندن در حمام کیف دیگری دارد، پنج دقیقه بعد صدای ترنگ دروازه ی حمام را به صدا در می آورم، با جانپاکی هر که در حمام بود، بدن و سرم را خشک می کنم و با بورس دندان یکی از برادرانم، دندانهایم را بورس می زنم، حالا دندانم پاک بشود یا نشود، ولی من از تقی پسر مامایم یاد گرفتم که هر روز باید دندانهایم را بورس بزنم.

   پیش آیینه ی عمومی حویلی ایستاده، در حالیکه با صدای بلند و دلخراشم آهنگ می خوانم، و موهایم را که هنوز کف شامپو در آن نمایان هست را این طرف و آن طرف شانه می کنم، تا کدام سویش به من چهره ی دختر کُش می دهد.!! با آنکه آیینه از بس که روبروی اش ایستاده شده ام، از من خسته شده است، ولی من از نظر عقل کمم خوشکل ترین پسر دنیا هستم و با کمال غرور روی دسترخوان که بخار از طرف غذا بالا می شود و از شِرنگ شِرنگِ شور دادن یخ ها در گلاس دوغ اطاق را به سرش بالا کرده است، می نشینم. بعد از زهر مار کردن غذا عین بچه های با نظم مکتبم یونیفورمم را پوشیده و یک بار دیگر چهره ی مهتاب مانند ام را در آیینه دیده و با بوسه ی که از مادرم می گیرم از دروازه ی حویلی بیرون می شوم.

   دختر همسایه ی که تازه در کوجه ی ما کوچ آمده است پیش دروازه ی حویلی شان ایستاده است و هی من دلم می خواهد که به طرفم نگاه کند، ولی نامرد نمی دانم به کدام رویایی غرق است که اصلن نگاه به ما نمی اندازد. ولی من که با این ضرب المثل "گر سر باشد کلاه زیاد است" دلم را تسلی می دهم به راهم ادامه می دهم، قسم معمول پسر بچه های روی کوچه بازی می کنند و از زندگی کودکی شان لذت می برند، من هم که پشت دردسر اصلن مریضم، گوش پسر بچه را می کشم و او هم نامردی نمی کند و عین آن بچه ی بی تربیت کلاس مان مرا از آجه و مادرکلانم دشنام می دهد، و من قهقهه کُنان به کوچه ی دومی می رسم. حاج آقا که نمی دانم از سرِ کدام کاسه ی پُر چرب بالا شده است از روبرویم می آید، طبق معمول عمامه اش برسرش، چپن و نمی دانم آن جاروب های کوچه بر گردنش و شکمش هم مثل همیشه گُنده است، دلم می خواهد حاج آقا را کدام حرف بزنم، ولی متاسفانه او مودبانه به من سلام می دهد و من هم عین خودش با ادب کامل علیک می گویم، از او رد شدم آخرای کوچه است، پیر زن از من اسم کدام کوچه ی را می پرسد، از گفته هایش معلوم است که خانه اش را گم کرده است و با کمی آدرس که به من داد، توانستم یک قسمی او را رهنمایی کنم، دعای پیرزن را گرفتم و به جاده ی عمومی داخل شدم، باید حواس ام را جمع کنم و اگرنه دخترای پیدا می شوند که پسرای خوش قیافه ی مثل من را با شانه بزند و یا نه اصلن موتر یا خرگادی بزند که اصلن ربط به قیافه ندارد.

   جاده ی عمومی مثل همیشه شلوغ است، اتفاق که هر روزه توجه همه را به خودش جلب می کند، شلوغی پسر بچه ها و دخترهای خورد هستند که اکثریت شان نه 7 سال بیش ندارند، با تمام شور و هیجان که دارند، همه کارهای شان از تهِ دل هستند.

خندیدن شان، دویدن شان، شوخی و حتی جنگ کردن و گریه کردن شان، که کار از تهِ دل مزه خاص خود را دارد. و گاه گاهی دل آدم می گیرد که کاش هرگز از دوران شیرین کودکی بیرون نمی آمدم، و تا ابد کودک می ماندم، که نه غم بالا داشتم و نه غم پائین.

وگذشته از اینها در جاده همه مصروف کارهای خودشان هستند، یکی گادی دستی به دستش، میوه و سبزیهای خود را تبلیغات می کند، یکی شیشه های دکانش را صافی می کند، دیگری مچی هست که با یک کفش دوختن در دو ساعت، می خواهد پدر روزگار را در بیاورد، آن طرف تر کبابی با بوی کباب اش گرسنه های که از کار خسته به سوی خانه های شان روان هستند را معده سوز می کنند و طرف دیگر صاحب تراکتور چنان گاز می دهد، که گوش برای مردم نمی گذارد.

  باالاخره آتوماتیک به یک کوچه دور می خورم، لعنتی کوچه ی مکتب است، پاسبان مکتب هم گوشی به گوشش نمی دانم، آهنگ شبنم ثریا می شنود یا اصلن موبایلش شارژ تمام کرده و هنوز متوجه نشده است.

  دروازه ی مکتب است و من هم داخل می شوم، زنگ مکتب به صدا در می آید و بعد از صف کشیدن و اجرا کردن بعضی برنامه های تکراری همه به صنف های شان می روند.

محمد عقیل انصاری

28/9/2012

                                                           

 

 

 

 

چه خوب است، که دیگر همش از خودم بنویسم...

...

پس منتظر باشم..

مسافر

مسافر هست، هرآنکه هست اینجا

خوشـا آن کـه بود سـرمست اینجا

چـه پـائــیـز باشـد و یا نوبـهـاران

نمـــی مــانـد گـلوی پســت اینجا

1/3/2012

نامه هایت..

نامه هایت را،

سیگار ساخته ام،
و هی پُک می کنم
که نقطه، نقطه ی نوشته هایت،
در ذره، ذره ی وجودم،
جاگزین شود.
و این است قانون وفای من..

"عقیل انصاری" 

19 june

پاکستان

بی تو (2)

بی تو (2)

بی تو

شب مهتابی

میان قله های درد به تنهایی

و هردم در هوای تو، چه سوزناک و زمستانی

و چه نامردوارانه!

گلویم پر ز بغض و تار و پودم، و سر تا پا، پا تا سر به بی تابی

میان گلهای پر زخار و پر ز زهر، نوبهاری

همه تن چشم به راه رفته ات چشم انتظار و بی قرار

هنوز ابرها،

 به یاد تو،

 به دل سوزی،

به من دل داده اند و عطری آغوش هوای پائیزی ات را

می پاشانند.

و هرگرد و غبار شهر دلسردم،

                          آرزوی دیدنت دارند.

و انگار مهتاب، ابر و گردوغبار "من" شده اند.

و دل داده به جاده ی مسافر رفته

که کسی باز می گردد...

- پائیز-

بهار--04-06-2012

شعری نو باز می سرایم............

 

      "راهم آخرش تویی"

        چه کنم

                دیگر راهی ندارم جز اینکه غم را در دلم پرورش دهم

ای خدا!

        ای آنکه از دلم خبر داری

                                        که دلم

                                                چه تلخ است ،چه سرد است.

ای خدا!

        ای آنکه تو خواستی تا اینبار غمگین باشم

                                                        اما علتش خودم را گفتی

                                                تو خبر داری

                                                                که چه خاموشم و چه تاریکم

ای خدا!

     ای آنکه تو توان این را داری که شاد باشم و یا غمگین

                                                              تو می دانی

                                                                      که من تنهایم و دل بسته

در راه افتاده ام

         خسته دلم، گشنه ام، تشنه ام

                     آسمان را ابرهای سیاه و دلخراش پوشانیده است

                                                           دنیا چشمانش کور شده است

                                                                             عالم بسیار تاریک است

 اما نمی دانم دنیا چرا تاریک است

                 و خونـــم با قــف می جوشـــــد

                                    هـــــوا ســــرد اســـــت

                                            و آتش در دلــم می سوزد

                                                         بـــحرها خـــشک است

                                                                و دریای آب از چشمانم جاریست

راه بـسیـار طـــولانی اســــت

                    و من پیــاده روان هســتم

                                     اینــجا کسی نیـست

                                                  مردم شـهر مرده اسـت

                                                                 و قلب شان در حال تپش است                  سفرم نا تمام

            مقصدم بی آرمان

                           قصه ام بی پایان(ناتمام)

                                                 دفترچه و خودکارم رنگ به خلاصی کرده است 

ای خدا!

          اینبار بسیار راه را طی کرده ام

                                        در دلم امید نو باز آمده است

                                                           فکر می کنم راهم آخرش" تویی"

و بس!

   احساس نو می کنم

                شمع در دور نمایان است

                               وپروانه عاشق دور آن با هم"طلاطم" می کنند

                                                                          دریـای در دور خروشـان اسـت

                                                                                     و ماهیان معشوق میله "حمد و ثنا" دارند

مردم شهر در انتظار

        صبح روشن در پیش رو

                           در آن صبح "تلانج"

                                          با نغمه سرایی نسیم صبح

                                                             من به"طبیعت" خواهم نگرست

آی خدا!

      دیگر ابر سیاه و دلخراش نخواهد ماند

                            و چشم دنیا روشن خواهد شد

                                              مـن به آفتـاب می بیـنم

                                                        و آفتاب به طرفم چشمک خواهم زد

   من خبر دارم

         که دیگر

              سرد،خاموش،تاریک،دلبسته،تنها و تلخ نخواهم بود

                                                                  من با مردم شهر می شوم

راهم آخرش "تویی"

              ای "خدا"                                       سروده ی: محمد عقیل انصاری

 

       

عید سعید فطر را به همه شما هم وطنان عزیز تبریک عرض می دارم..

سلام خدمت دوستان نهایت عزیز عید سعید فطر را به همه مردم افغانستان ُ مسلمانان جهان و شما دوستان نهایت عزیز تبریک عرض می دارم امید که عید خوش را سپری نمایید.....

شعری نوم..

 اما تو..!          

بی تو

    شب بارانی

         آنگاه که به رویایی تو دیده ام خیره گشت

             لحظه های امیدم

                   در سوگ تنهایی ام می گریست

                         جهان را باران رحمت عشق شست

                                  لکه های بی وفایی را از بین برد

قطره ها بارید

      هر قطره گل ها کارید

            آن گلهای نا چیدنی را چیدم

                   در پرتو خوشبوهای سحر خیز گذاشتم

                          جهان را بوی آمدنت گرفت

                                    و اما تو نیآمدی....!

                                                                                 محمد عقیل انصاری

صلح امضا شد!

این دوری تا کی خدایا تا به کی

زنگ چشمانم روانه تا به کی

****

تا به کی دوری وطن را حس کنیم

صورتم از آب دیده خیس کنیم

****

ما دیگر از این سفر ها خسته ایم

دردی دوری از وطن را دیده ایم

****

مردم ما رو به سوی همت است

زره زره خاک کشور ثروت است

****

ما چراغ راه خود را ساخته ایم

دفتر دیوان غربت بسته ایم

****

آن دیگر شورو فساد رسوا شد

بعد از این آزادگان بر پا شد

****

نعره ی تکبیر حق خواهم شنید

پیکر ظلم و ستم خواهم درید

****

بحر صلح را قطره ی خواهم چشید

هر کسی دیوار خود خواهم کشید

****

مردما! دیگر نگوئید این دیار

این وطن هست هم خوار و بی قرار

****

بعد ازین عشق وطن خواهم سرود

مردم آزادی خواه را بس درود

****

عهد ما زیری نظارات خداست

صلح امضا شد در آن قرآن گواست

****

پس چرا؟ ما بر نگردیم در وطن

کشورم آباد سازیم ای وطن

****

آری! این وقت است وقت ما و تو

تا که آریم بر وطن این آبرو

                                                  محمد عقیل انصاری

                                                       ۶/۵/۲۰۱۰                      

                                               بهار-کویته-پاکستان